| Beschrijving tijger |
|
Lees hier alles over witte leewen c.q. witte tijgers. Naam: Tijger Latijnse naam: Panthera Tigris  Data: De tijger is de zwaarste kattensoort die voorkomt in het wild. Tijgers hebben krachtig gebouwde poten en schouders met als gevolg dat ze, net als leeuwen, de mogelijkheid hebben om prooidieren neer te halen die aanzienlijk zwaarder zijn dan zijzelf. Het is echter zo dat verschillende ondersoorten verschillen in omvang. Grote Siberische tijgers kunnen een lengte van 3,5 meter en een gewicht van 306 kilogram bereiken. Dit is aanzienlijk meer dan de tijgers gevonden op eilanden als Sumatra. Sumatraanse tijgers behoren tot de kleinste ondersoort met een lichaamsgewicht van slechts 75-140 kilogram. Bij elke ondersoort zijn de vrouwtjes kleiner dan de mannetjes, hoewel het verschil groter wordt naarmate de tijgersoort groter wordt. Hierbij kan het mannetje wel 1,7 keer zo zwaar wegen als het vrouwtje. Daarnaast hebben mannetjes bredere voorpoten dan vrouwtjes. Siberische tijgers die noordelijker leven dan Sumatraanse tijgers hebben donkerbruine strepen die verder uit elkaar staan, vergeleken met de Sumatraanse tijger die zwarte strepen heeft die dichter op elkaar staan. Biotoop: Tijgers bezetten een breed scala aan habitats, waaronder taiga bossen, loofbossen, mangrove moerassen en jungles. De gemeenschappelijke factoren van alle tijgerhabitats zijn een combinatie van dichte vegetatie, voldoende grote prooidieren, en toegang tot water. Tijgers zijn uiterst bedreven zwemmers en gemakkelijk waar te nemen in het water. Tijdens de warme seizoenen spendeert de tijger ook veel tijd in het water om af te koelen in de hitte van de dag. Bengaalse tijgers hebben over het algemeen een leefgebied van 8-60 vierkante kilometer, op basis van beschikbaarheid van prooidieren. Sumatraanse tijgers hebben een leefgebied van ongeveer 150 vierkante kilometer. Wegens de ernst van het klimaat en het gebrek aan prooidieren kan de Siberische tijger een leefgebied van 400 vierkante kilometer hebben. Tijgers hebben meer dan 40% van hun habitat verloren in het afgelopen decennium.  Voedsel: Tijgers jagen voornamelijk tussen schemer en dageraad, en ze hanteren dezelfde aanvalsmethode als de leeuw. Ze stalken, achtervolgen, grijpen, en doden de prooi, meestal met een beet in de hals of de keel. Zo heeft de tijger de mogelijkheid de prooi pijnloos en snel te verstikken. Kleinere dieren worden vaak gedood met een beet in de nek waardoor de tijger de wervels breekt en het ruggenmerg van het slachtoffer doorboort. Zodra de prooi is gedood zal de tijger deze wegslepen naar een beschutte plek. De tijger is met zijn enorme kracht in staat om een prooidier te verslepen dat 13 volwassen mannen zou vereisen. Tijgers kunnen 35 tot 90 kilo vlees consumeren in een enkele maaltijd, te beginnen bij de achterkant van de prooi. Zolang ongestoord zullen tijgers terugkeren naar het karkas voor 3-6 dagen, tot de prooi volledig is geconsumeerd. In tegenstelling tot andere katachtigen heeft de tijger ook een reputatie als menseneter, hoewel de mens geen natuurlijke prooi is van de tijger. Vaak gaat het om oude of gewonde dieren die niet meer in staat zijn hun natuurlijke prooi te vangen. De meest voorkomende prooidieren zijn verschillende soorten herten en varkens, maar ook krokodillen, jonge olifanten en neushoorns, apen, vogels, vissen, luipaarden, beren staan op het menu van de tijger. Het is bekend dat tijgers soms aas eten. Een serie filmpjes over het aanleren van de jacht is hier te vinden.  Voortplanting: Tijgers paren gedurende het hele jaar, maar meestal tussen eind november tot begin april. Na een draagtijd van 103 dagen werpt het vrouwtje een nestje van maximaal 7 jongen, hoewel er gemiddeld per nestje 3 jongen worden geboren. De jongen worden blind en hulpeloos geboren en wegen ongeveer 1 kilogram. De jongen zijn op z'n vroegst na 18 maanden zelfstandig, maar het kan oplopen tot 28 maanden. Zij leren in deze periode alles wat ze moeten weten om te overleven in de jungle van hun moeder. In het eerste levensjaar kan het sterftecijfer oplopen tot maar liefst 35%, en in 73% van die gevallen sterft het volledige nestje. De belangrijkste oorzaken zijn brand en overstromingen maar de voornaamste oorzaak is infanticide. Zelfstandige jonge vrouwtjes zoeken vaak een leefgebied in de buurt van hun moeder en zusjes terwijl de mannetjes zo ver als mogelijk op zoek gaan naar andere vrouwtjes. De vrouwtjes zijn geslachtsrijp na 3-4 jaar en de mannetjes na 4-5 jaar. Gedrag: Mannelijke tijgers zijn over het algemeen minder tolerant naar andere mannetjes op hun grondgebied dan de vrouwtjes naar andere vrouwtjes. Voor het grootste deel worden territoriale geschillen opgelost door intimiderende vertoningen in plaats van rechtstreekse agressie. Verschillende dergelijke incidenten zijn waargenomen, waarbij de ondergeschikte tijger een onderdanige houding aannam. Zodra de machtspositie is vastgesteld is het mogelijk dat de winnaar de ondergeschikte tijger tolereert in zijn leefgebied, zolang ze maar niet te dicht op elkaar wonen. De meest gewelddadige conflicten zijn vaak tussen twee mannetjes als een vrouwtje bereid is te paren en kan resulteren in de dood van een van de mannetjes, maar dit is eigenlijk een relatief zeldzaam fenomeen. Tijgers markeren bomen door hieraan te krabben en door het sproeien van urine. Hierdoor kunnen passerende vreemdelingen achterhalen wiens leefgebied zij betreden. Aantallen: De grootste populatie van wilde tijgers bevindt zich in India. Omdat de tijgerpopulaties in India gefragmenteerd zijn over een heel land is de kans op inteelt groter, wat ten koste gaat van de genetische variatie en de gezondheid van de populatie. Volgens de statistieken vrijgegeven in 2007 zijn er 1200 - 1500 tijgers in 27 natuurreservaten in 11 staten in India. Tijgerpopulaties zijn gedaald van 100.000 aan het begin van de 20e eeuw tot tussen 1500 en 2000 vandaag. De Bali, Javaanse, en de Kaspische ondersoort zijn in de afgelopen 70 jaar uitgestorven. De Zuid-Chinese tijger staat op de rand van uitsterven met slechts 20 tot 30 individuen in het wild. Van de Sumatraanse tijger zijn nog 400 - 500 individuen over en van de Siberische tijger tussen de 350 en de 400 individuen. Van de Indo-Chinese tijger zijn nog ongeveer 1500 exemplaren over. Oorzaken daarvoor zijn intensieve jacht, stroperij en Chinees bijgeloof. In China gelooft men dat lichaamsdelen van de tijger een genezende werking heeft.  Bekijk YouTube filmpje Top |