Witte tijgers en leeuwen
Pantera commentaar
Lees het gehele artikel en niet alleen het wervende eerste deel en huiver.
Witte leeuwen met gemuteerd gen uitgezet in wild
AMSTERDAM - Onderzoekers van een Zuid-Afrikaans natuurreservaat hebben voor het eerst weer witte leeuwen vrijgelaten in het wild, in de hoop dat de dieren zich zullen voortplanten met geelbruine soortgenoten.
De witte leeuwen zijn uitgezet in het Sanbona Wildlife Reserve aan de westkust van Zuid-Afrika. Ze behoren niet tot een aparte leeuwensoort en zijn ook niet albino. Een gemuteerd gen zorgt ervoor dat hun vacht een spierwitte kleur heeft.
Door hun opvallende uiterlijk zijn de dieren in het nadeel bij de jacht. Ook zijn ze in het verleden erg aantrekkelijk gebleken voor jagers vanwege hun vacht. De laatste in het wild levende exemplaren zijn vermoedelijk in 1970 gevangen. Sindsdien is er eindeloos met witte leeuwen gefokt in circussen en dierentuinen, waardoor er inteelt is ontstaan.
Leren jagen
De onderzoekers van het Sanbona Wildlife Reserve hebben hun witte leeuwen eerst geleerd om te jagen en in het wild te overleven. Ze hopen dat de dieren zich nu in het natuurreservaat kunnen voortplanten met andere leeuwen, zodat de genetische samenstelling van hun nakomelingen verbetert. 'Door te paren met geelbruine leeuwen zal het gen van witte leeuwen weer sterker worden', verklaarde woordvoerder Veronique von Rehbinder in de Zuid-Afrikaanse krant Independent Online. 'Er is veel te lang doorgefokt met de dieren vanuit een te kleine beginpopulatie.'
Recessief
Als de witte leeuwen inderdaad een geelbruine partner vinden, zullen er echter niet meteen witte welpen worden geboren, want het gen voor een witte vacht is recessief. Maar de onderzoekers hopen dat er na enkele generaties wel weer nieuwe en sterkere witte leeuwen ter wereld zullen komen in het natuurreservaat. Dat is mogelijk als twee dieren met 'witte' genen elkaar treffen.
'Als dat is gebeurd, valt het onmiddellijk op', aldus Von Rehbinder. 'De vacht van witte welpen is bij hun geboorte meteen helemaal wit.'
Om te laten zien hoe laakbaar dit is, hierbij een verhaal over 'het maken' van witte dieren. Daarna zult u in staat zijn het bovenstaande artikel in zijn juiste proporties te zien.
I am dreaming of a white tiger?
Een vreemde titel voor ons boekje, maar een keer noodzakelijk om u uit de droom te halen of om u misschien nog eens te herinneren aan de gekte van mensen.
De waarheid over witte tijgers.
Wist u dat witte tijgers, leeuwen en tabbytijgers etc. slechts kunnen ontstaan wanneer je vader met dochter, moeder met zoon en broer met zus kruist?
Wist u dat er helemaal geen Koninklijke witte Bengaalse tijgers bestaan?
Informatie die u in verband met de marketingmogelijkheden door 'dierliefhebbers' onthouden zijn.
Uit onderzoek van Dan Laughlin, DVM, Ph.D blijkt dat er fraude is gepleegd. Dr. Laughlin is een internationaal erkend en geroemd deskundige op het gebied van de grote katachtigen, met name van katachtigen die in gevangenschap leven.
Dr. Laughlin heeft alle bloedlijnen van de witte tijgers gevolgd en kwam tot de ontdekking dat de volledige Indiase bloedlijn van de door India geschonken witte Bengaalse tijger aan de National Zoo in Amerika in het kader van een fokleenprogramma, is uitgestorven. Zoals u hieronder in de stamboom van alle witte tijgers kunt lezen zijn van het oorspronkelijke nestje, in 1974 gefokt in de zoo van Cincinatti in Ohio alle exemplaren en hun nakomelingen erg snel gestorven.
Vanuit het nestje in 1976 is een vrouwelijk dier met het recessieve (zie onderaan deze tekst) witte gen van de Indiase oorsprong de ene helft van een bloedlijn. De andere helft komt via een dierentuin in Zuid-Dakota. Daar hebben ze een Siberische mantijger en een Bengaalse vrouw met elkaar gekruist. Er kwamen twee nestje die aan twee verschillende particuliere fokkers werden verkocht. Een worp van een broer en zus en een worp van vijf stuks. De particuliere fokkers kregen beide spontaan witte jongen. Uit het nestje van vijf werden vier witte tijgers en een normaal gekleurde geboren. De laatste was wel wit verervend.
Na komst van de dieren in de Cincinatti Zoo is de conservator van de dierentuin begonnen met een bewust inteeltprogramma. Vader op zus et cetera. Alle witte tijgers zijn hier van afkomstig en dus niet van een raszuivere Bengaal maar allemaal van hybridenoorsprong (=niet raszuiver, kruising tussen verschillende rassen). Inmiddels was er een groot probleem want er was een sterftepercentage onder de jong geborenen tijgers van wel 80%. Dit in tegenstelling tot de jongen van het allereerste nest met de raszuivere Bengaalse tijgerin vanuit India: dit waren gezonde jongen met een normaal geboortegewicht.
Het is interessant dat zelfs leken in staat zijn de duidelijk fenotypische (zie onderaan deze tekst) trekken van de Siberische tijger te herkennen; zelfs zijn fysieke eigenschappen zijn aanwezig (zijn gewicht bijvoorbeeld). Iedereen had dus kunnen zien dat het hier niet om raszuivere Bengaalse tijgers ging.
Eigenlijk is bewuste inteelt dus een grote schande want de enige legitimatie om een dergelijk dier aan het publiek te tonen is om via eventuele mondelinge educatie of geschreven op een bord aan de kooi, het publiek duidelijk te maken dat de natuur ingrijpt in een dergelijke misvorming en dat het dier in het wild dan ook niet voorkomt of levensvatbaar is. De enige denkbare legitieme reden voor de tentoonstelling van een witte tijger zou dus educatief zijn om duidelijk en ondubbelzinnig aan het publiek het proces van natuurlijke selectie te tonen. En hoe de natuur ingrijpt zodat de genetische mutatie of nadelige kenmerken (camouflage bijvoorbeeld) niet aan het nageslacht kunnen worden doorgegeven.
Deze natuurlijke selectie was de normale gang van zaken in de evolutionaire opbouw van de tijger tot een jonge witte tijgerman in 1951 door de Maharadja Martand uit India gevangen werd tijdens een tijgerjacht. Deze Maharadja is volgens een inteeltmethode met het dier door gaan fokken. Vader op dochter et cetera.
Nu weet u ook direct de herkomst van het tijgerkoppel (een mannelijke Siberische tijger en een vrouwelijke Bengaalse tijgerin) in de zoo van Zuid-Dakota dat het recessieve erfelijke gen voor wit bezat en dat resulteerde in de werkelijke bloedlijn van witte tijgers. Dus geen raszuivere Bengalen maar hybriden. Uiteraard kunnen echte conservators niet achter dit fenomeen gaan staan. Ethisch is het natuurlijk niet normaal om dieren te fokken die slechts hybride zijn en via vernietigende inteelt (zowel lichamelijk als geestelijk) een leven met vraagtekens tegemoet gaan. Slechts economische redenen doen de mensen besluiten deze dieren tentoon te stellen. Het gaat dus gewoon om de kassa, maar het is eigenlijk belachelijk om zo witte leeuwen, King cheetah's en tabbytijgers op de wereld te zetten. Ze dragen niets bij aan het middels conservatie en zorgvuldige fokprogramma's voor uitsterven behoeden van de echte roofdiersoorten. Eigenlijk spreken dierentuinen die dit soort dieren in de collectie hebben zichzelf tegen, evenals opvangcentra in Zuid-Afrika die bijvoorbeeld witte leeuwen fokken.
De pers draagt er zelf zijn steentje behoorlijk aan bij.
- 'Witte leeuwen terug naar de vrije natuur'
Onzin. Ze horen er niet. Ze worden door centra ook slechts uit commerciële overwegingen gefokt. Bij de verkoop voor ingeblikte jacht levert de witte leeuw $40.000,= op. - 'Er zijn nog maar 400 witte tijgers in de wereld aanwezig'
Onzin. Ze zouden moeten zeggen 'Er zijn al 400 exemplaren aanwezig'. De witte tijger levert bij verkoop ook minmaal $40.000,= op.
Eigenlijk mag je het de journalisten niet echt kwalijk nemen want zij zijn ook slachtoffer van de misleidende informatiestroom die ons altijd weer over de ruggen van dieren bereikt. De marketingstrategie om gebruik te maken van het feit dat het dier zelf niets kan zeggen, is duidelijk een winstgevende. Miljoenen bezoekers per jaar in de dierentuinen. Lovende websites over witte tijgers en leeuwen en fokresultaten door mensenhanden. Zelfs particulieren doen aan deze gekte mee. Blauwe halsbandparkieten, rattenslangen in alle kleuren. Witte krokodillen, boa's en pythons. Er is zelfs een witte vallei in een dierentuin en er moesten zelfs zeldzame Perzische leeuwen uit een officieel fokprogramma wijken voor witte exemplaren.
Laat u niet bedotten en geloof niet alles klakkeloos!
Hierbij de stamboom van alle witte tijgers. Let op de naam Mohan, hij is de stamvader van alle witte tijgers:
Chronologie van de witte Bengaalse tijger, tot de dood van Mohan:
1820: Een witte tijger is aangetroffen.
1915: Witte tijger welp gevangen genomen door Maharadja Gulab Singh van Rewa. Geschonken aan Engeland als een teken van India's loyaliteit aan de kroon.
25 mei 1951: Een bosarbeider meldt waarneming van een witte tijgerwelp.
26 mei 1951: De witte tijgerman wordt in leven gehouden en Mohan genoemd. De moeder en twee van zijn drie broers en zussen worden neergeschoten en vermoord.
27 mei 1951: Maharadja Martand heeft Mohan een plaatsje in zijn collectie gegeven.
30 mei 1951: Mohan ontsnapt en er wordt een grote jachtpartij georganiseerd om hem levend te vangen.
26 februari 1952: Een normaal gekleurde tijgerin, genoemd Begum, is gevangen en bij Mohan geplaatst.
10 april 1955: Begum werpt een nestje van een mannelijke en twee vrouwelijke jongen. Alle zijn oranje, net als alle jongen in haar volgende twee nestjes.
December 1957: Mohan wordt samen gebracht met Radha, zijn vierjarige dochter uit het tweede nestje met Begum.
20 oktober 1958: Radha produceert een volledig witte worp van een mannelijke en drie vrouwelijke jongen. Ze worden Raja, Rani, Sukeshi en Mohini gedoopt. Het mannetje Raja en het vrouwtje Rani worden aan de Nationale Botanische Tuinen in New Delhi geschonken. Mohini wordt vervoerd naar Washington DC en Sukeshi wordt gehouden voor de fok met Mohan. Ze is bij hem gebleven, totdat hij niet meer kon fokken. Ze wordt vervolgens ondergebracht bij haar zoon in de hoop dat ze zouden paren, maar deze heeft geen enkel interesse voor haar getoond. Na zes jaar zonder succes wordt ook Sukeshi overgedragen aan de National Zoological Gardens in New Delhi. Ze is daar op 2 februari 1975 overleden.
Mei 1964: Rani is drachtig van Raja. Zij schenkt het leven aan twee witte jongen, een mannetje en een vrouwtje. De moeder zorgt niet goed voor de jongen. De dochter overlijdt, het mannetje, Tippu, verliest zijn staart en is met erg veel moeite met de hand grootgebracht.
Augustus 1965: Twee witte jongen geboren uit Rani. Beide sterven als gevolg van verwaarlozing.
19 december 1965: Drie witte jongen zijn geboren uit Rani. Ze werden door haar een maand lang verzorgd maar toen verloor ze alle interesse Ze worden verder met de hand groot gebracht. Het vrouwtje sterft op de leeftijd van 17 maanden en het mannetje sterft op 17 april 1967 tijdens het transport naar de Verenigde Staten.
Het fokken met Rani is voortgezet. Ze heeft een totaal van 20 witte jongen gekregen.
19 december 1969: Mohan overlijdt op de leeftijd van 19 jaar en 7 maanden. Alle in gevangenschap geboren witte tijgers stammen van Mohan af, wat verklaart waarom ze genetisch zo ernstig ongezond zijn.
Het is triest dat deze witte tijgers slechts bestaan bij de gratie van de wens van de mens om steeds vreemdere dieren te creëren: de dieren zijn dan het resultaat van voortdurende, destructieve en onethische inteelt. Er is nog nooit een witte leeuw of tijger in de vrije natuur volwassen geworden. Slechts met veroorzaking van veel verborgen dierenleed zijn deze dieren ontstaan. De dierenmishandelaars die daaraan meedoen, zijn slechts uit op commercieel gewin. Ik dacht dat de tijd van het rariteitenkabinet als vermaak toch wel achter ons zou liggen. Maar nee, het is helaas in volle hevigheid onder ons.
I am dreaming of a white tiger. Maar dan slechts als dreaming een nachtmerrie betekent.
Zie ook
- Dit filmpje over witte tijgers.
- Dit nieuwsbericht over het rommelen met het DNA van vee.
- www.messybeast.com geeft uitermate goed weer hoe er word gerotzooid met dieren.
